October 16, 2015

September 30, 2015

September 30, 2015

Please reload

Recent Posts

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Featured Posts

Jasper Lamboo

September 30, 2015

Jasper Lamboo is met zijn veertig jaar de oudste, Nederlandse speler bij het nationale herenteam; hij verdedigt het Nederlandse doel tijdens de Homeless World Cup. Toen hem gevraagd werd wat het voor hem betekende dat hij voor het nationale team geselecteerd was, antwoordde hij het ‘beestachtig leuk’ te vinden om Nederland te mogen vertegenwoordigen. Net terug van een trainingskamp, in aanloop naar het wereldkampioenschap, vertelt hij zijn verhaal. 

 

“Ik vind het geweldig dit mee te mogen maken; ik surf mee op een gigantische positieve golf. Dat je in een Oranjeshirt mag voetballen voor de Koning, die het toernooi zal openen, en daarna als toeschouwer aanwezig is tijdens onze eerste wedstrijd, is een geweldige eer. Ik had nooit kunnen dromen nog eens in het Nederlands elftal op een internationaal toernooi te zullen spelen; dit is een jongensdroom die uitkomt. 

Ik kom net terug van het trainingskamp en was zo blij dat alle spelers weer bij elkaar waren; het liefst zou ik de komende weken elke dag met het team willen trainen. We proberen elkaar sterker te maken zodat we er allemaal 200% in gaan geloven dat we kampioen kunnen worden. Ik ga als keeper mijn doel met mijn leven verdedigen. Als ik mijn doel schoon houd, maken we een goeie kans om de beker te winnen. En wat is er nu mooier dan in eigen land wereldkampioen worden.

 

Als kind was het mijn droom profvoetballer te worden. Eigenlijk was het niet alleen meer een droom, want ik was op mijn veertiende een getalenteerde keeper bij FC Utrecht en mijn carrière als voetballer werd langzaam werkelijkheid. Ik was vijf dagen in de week aan het trainen, op zaterdag speelde ik een wedstrijd en op zondag stond ik thuis een balletje te trappen. Maar ik ben er van de een op de andere dag mee gestopt. Dat begon met de scheiding van mijn ouders. Door dingen die er toen voorgevallen zijn, is er bij mij iets geknapt en ben ik een echt straatvechtertje geworden. Ik werd onhandelbaar en werd op een internaat geplaatst waar ik tot mijn achttiende gezeten heb. Toen ik weer thuis kwam wonen ging het een stuk beter met mij, totdat mijn oudste broer plotseling door een ongeluk overleed. Ik was toen amper drie maanden thuis en werd heel destructief. De positieve wending in mijn leven, die ik met veel moeite voor elkaar had gekregen, was in een klap weer teniet gedaan. Ik raakte gefrustreerd en was boos op de hele wereld. Daardoor zocht ik steeds vaker de confrontatie op met de buitenwereld. Elk klein voorval was voor mij voldoende reden om er flink op los te kunnen slaan, bij voorkeur drie keer per dag en ik vocht ook het liefst tegen zes man tegelijk. Elk weekend was het raak en moest de politie er aan te pas komen; ze hadden op het politiebureau in het weekend zelfs een cel voor mij gereserveerd. Ook de situatie thuis liep helemaal uit de hand. Ik heb een lieve moeder, maar ze kon mij gewoon niet aan. Als ze de deur niet open wilde doen, gooide ik gewoon een raam aan diggelen. In die periode had ik het gevoel dat ik alle kansen in mijn leven al had gekregen en er niet een van had benut; het voelde alsof ik mijn hele leven al compleet vergooid had. Mijn wereld lag totaal in scherven, en mijn gedrag was een spiegel van die wereld. Het leven had voor mij daardoor totaal geen waarde en ik begon te drinken en te blowen. Op mijn eenentwintigste begon ik heroïne te gebruiken. Ik voelde me er vaak ziek van en een vriend vertelde dat ik methadon moest gaan halen, zodat ik me beter zou voelen en ook gewoon door kon blijven werken. Zo werd het gebruik van dope bijna een normale manier van leven. Ik ging zelfs op mijn werk bruin (red: heroïne) gebruiken, gewoon waar mijn collega’s bijzaten. Ik werkte in die tijd in de stijgerbouw, een gevaarlijk beroep, en dan stond ik stijf van de drugs op die stijgers het leven uit te dagen. En dat terwijl ik nachtmerries had door de dood van mijn broer, die overleden was nadat hij twaalf meter naar beneden was gevallen. Ik ging bij mijn vriendin weg, werd dakloos, sliep op kamertjes bij vrienden en later bij het Leger des Heils. Ik heb nooit echt op straat geslapen, maar ik had ook geen eigen plek. Natuurlijk ging het van kwaad tot erger en nam de verslaving uiteindelijk de overhand; heroïne is een one-way ticket om jezelf naar de klote te helpen.

 

Vijf jaar geleden kreeg ik een kans om via een experimentele behandeling van mijn verslaving af te komen, en die heb ik met beide handen aangegrepen. De dag dat ik aan de behandeling begon en gestopt ben met drugs, herinner ik me exact; dat was namelijk op de verjaardag van mijn moeder. Ik ging tijdens de eerste behandeling onder narcose en had een bijna dood ervaring. Ik herinner me dat het allemaal heel erg vrolijk begon met een feest en kleurige slingers. Daarna stapte ik in een zwarte sportauto. Ik reed op een smalle weg met links en rechts betonblokken en ging steeds harder rijden. Ik had niet de macht die auto af te remmen en voor mijn gevoel scheurde ik met driehonderd kilometer rakelings langs dat beton. Ik voelde me als een raket omhoog schieten en juist op dat moment kwam ik bij mijn positieven. Ik had twintig jaar in een sociaal isolement en totale onverschilligheid geleefd en opeens leek het alsof ik opnieuw geboren werd en eindelijk alle frustraties en ellende los kon laten. 

Als ik nu om me heen kijk, kan ik genieten van simpele, kleine dingen. Ik kan genieten van de zon, maar evengoed van een flinke regenbui. Je kunt altijd wel iets verzinnen van wat je graag nog eens zou willen hebben, maar ik ben vooral blij met mijn leven zoals het nu is. Via de hulpverlening ben ik zo ook bij het straatvoetbal terecht gekomen en heb ik mijn oude liefde voor voetbal weer opgepakt. Ik leef weer voor de sport en train vijf dagen in de week. Daarnaast coach en train ik als vrijwilliger voetbalteams en help ik bij het organiseren van sportevenementen. En sinds een jaar heb ik mijn eigen appartement en woon ik helemaal zelfstandig. 

 

Ik heb ook weer een goed contact met mijn moeder. Ik heb twintig jaar lang alleen maar ellende op haar bord gesmeten en ik vind dat nu het eindelijk goed met mij gaat, ik aan haar, en ook aan mezelf, verplicht ben ervoor te zorgen dat zij daar van mee kan genieten. Met oud en nieuw was ik voor het eerst in jaren bij haar. Dat was onwennig, want onze relatie is al die jaren verstoord geweest. En wat ik vooral geweldig van haar vind is dat ze aanwezig was in de Amsterdam Arena, bij de loting voor de Homeless World Cup en de presentatie van de nationale teams. Ze zat daar voor mij, en achteraf zei ze dat het de dag van haar leven was geweest. Ik ben dan zo blij dat ik haar na al die ellende dit kan geven en dan krijg ik tranen in mijn ogen. Het zijn tranen van geluk, en tranen van geluk proeven niet zout; tranen van geluk proeven zoet als honing.”

 

Please reload

Follow Us

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Search By Tags
Please reload

Archive
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square